Cztery obiekty przedstawiające Wenecję z punktu widzenia turysty przemieszczającego się między kamieniczkami. Ze zbioru ponad tysiąca zdjęć zawierających ludzi, architekturę, krajobrazy i dzieła sztuki syntetyzuję formy wyraźnie zarysowaną linią błękitu. 

Technika: pcv, hips, (x4), fotografia kolorowa, 28x24 (x4)

Obrazy wykonane są na podstawie zdjęć przedstawiających praktykującego Jogina B. K. S. Iyengara. Przywłaszczony zostaje punkt widzenia fotografa Anonima, realizującego zdjęcia instruktażowe do wykonywania asan, pozycji jogi.  Tematem prac jest postać ludzka w procesie samoprzekształceń, ćwiczeń i zmiany.

 Technika: styrodur, płótno malarskie, 40x40 cm (x7)

Cykl Doświadczanie obrazu stanowi efekt wieloetapowego procesu polegającego na poszukiwaniu abstrakcyjnych znaków w środkach masowego przekazu oraz konfrontowaniu ich z odbiorem społecznym. Finalna praca jest wizualizacją tych interakcji. W skład cyklu wchodzą różnorodne formy – od powszechnie rozpoznawalnych po te mniej oczywiste – które kojarzą się z obiektami rzeczywistości zewnętrznej, a następnie zostają przefiltrowane przez percepcję (doświadczenie wizualne) ponad stu osób. Prezentowane prace opatrzone są słowami oraz kategoriami wizualnymi, które odzwierciedlają skojarzenia odbiorców uczestniczących w procesie badawczym. Formy te zestawiono z wizualizacjami interakcji rysunkowych, tworząc struktury oparte na zasadzie warstwowej typologii („sandwich”).

Technika: Druk na papierze fotograficznym.

W modelowaniu wizualnym posługuję się metodą określoną przez Kazimierza Malewicza jako kombinatoryczna, polegającą na przekształcaniu istniejącego w celu stwarzania nowych sytuacji. Jest to metoda różna od działalności twórczej (tworzenia czegoś z niczego), lub reprodukcyjnej (powielania istniejącego). Używając obrazów dostępnych w przekazach komercyjnych, pozbawiam ich informacji bieżących i narracyjnych, pozostawiając wyłącznie te wizualne, które w różny sposób odnoszą się do rzeczywistości. Zakładam, że rzeczywistość jest taka, jaką mogę ją zobaczyć, dzięki sprawności psychofizjologicznej oraz przygotowaniu kulturowemu. Modelowanie obrazu i poszukiwanie w jego obszarze semantyk ma na celu poszukiwanie ukrytych znaczeń i głębokich, nienarracyjnych warstw wizualnych.

Technika: Druk na papierze fotograficznym i HIPS.

Cykl „Pętle” dokumentuje proces generowania obrazu poprzez cyfrowe pogrubianie linii. Punktem wyjścia są zdjęcia prasowe, w których linia konturowa zostaje poddana pogrubieniu – aż do niemal całkowitego wypełnienia wnętrza kształtu i jednoczesnego wytyczenia nowych granic formy. Praca stanowi propozycję procesu generatywnego, w którym następuje sekwencyjna transformacja: obrysu w obiekt, obiektu w płaszczyznę, a płaszczyzny w punkt.

Technika: druk pigmentowy, HIPS, 40 × 40 cm (x4)

Projekt ‘Ukryte obrazy’ jest grą prowadzoną między widzem, a przetworzonym formalnie komunikatem wizualnym formalikonem, mającym swe źródło w fotografii użytkowej i społecznej. Komunikaty pozbawione są treści narracyjnych, natomiast wyeksponowany jest ich kształt. Wszystkie kształty należą do kategorii: często używanych i oglądanych, jenak zakłada się, że odczytanie ich znaczeń może być trudne. Widzowie zapraszani są do odczytywania komunikatów słownie, w formie ankiet, oraz poprzez ekspresję własnego ciała. Podczas akcji wykonywana jest dokumentacja fotograficzna.

Technika: formy ikoniczne, potykacze z pleksiglasu i HIPS o zróżnicowanych wymiarach (od 50 do 150 cm). Tło na folii banerowej o wymiarach 3x2 m.

Forma i ikona, formalna ikona, formalikona, formalina, flakolina, farmalina, farmakina, farmaślina, farmasło, firmasło, firmament, formament, formamentalna, formamomentalna, formamooma, formamama, formatata, formata, armata, tratatata…

Technika: zbiór kształtów wykonanych z płyty pcv koloru czerwonego, formaty ok 100-150 cm

Zbiór zdjęć przedstawiajacych zarysy przedmiotów codzinnego użytku w przygodnych kontekstach. Zdjęcia wykonane zostały podczas podróży po Turcji. Zestawienia obiektów i kontekstów są okazjonalne, odległe skojarzeniowo, a jednocześnie niekiedy bliskie formalnie. Obecność na zdjęciach ręki fotografa, trzymającej eksponowane kształty, określa ich roboczy i koncepcyjny charakter. 

Technika: zestaw 127 fotografii o widokówkowych formatach 9x13, na dyktach 50x50 rozrzucone na palecie przewozowej, oraz ułożone na tekturowych półkach. Prezentacja z odbiornika dvd.

Zakładam refleksję nad obrazem rozumianym jako całość, obrazem dostrzegalnym na podstawie działania ludzkich zmysłów, kształtowanym w umyśle człowieka oraz odpowiadającym jego zapotrzebowaniom duchowym i społecznym. W obręb problemu wchodzą badania nad płynnością i przenikaniem się form, oddziałujących na człowieka, współtworzących jego rytuały i będących składnikami codziennych czynności. Interesuje mnie używanie abstrakcyjnych znaków w przestrzeniach publicznego odbioru. I odwrotnie. Nie utożsamiam jednak funkcji obrazu z etyką, bardziej upatrując związku między wizualnością i retorycznością, obrazem i słowem, podobnie jak czynili to starożytni sofiści. Szukam form integrujących osobowość człowieka w środowisku nieustannie zmieniającym się. Jednym z wizualnych zjawisk integrujących człowieka i wszystkie elementy na ziemi jest cień. Drogą, która może łączyć w sobie wszystkie inne, jest droga w kierunku cienia.

Technika: 18 elementów, HIPS, dystanse montażowe

Najbardziej interesują mnie takie cienie, które wymykają się kategorycznej konotacji, n.p. że jest to cień człowieka. Interesują mnie sytuacje kiedy nie wiadomo czy jest to cień człowieka, ryby, czy czegoś innego. Wybrane kształty, pozornie pozbawione swoich odnośników wycinam na ploterze, nadając im większe rozmiary (zbliżone do naturalnych), odmiennie niż wynika to z prasowych zdjęć. W małym, prasowym formacie pozostawiam reprodukcje wyjściowych kadrów, na których można odnaleźć cienie w kontekście ich pierwotnego otoczenia.

Technika: druk atramentowy na płycie PCV (18 szt., różne formaty od 10x15 cm do 10x18 cm) oraz naklejki na folii winylowej (różne formaty od 40 cm do 150 cm).