Tytuł instalacji jest parafrazą konceptualnej instrukcji Zbigniewa Gostomskiego, zaprezentowanej podczas historycznego „Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70”. Wydarzenie to towarzyszyło obchodom 25. rocznicy „powrotu Ziem Zachodnich i Północnych do Macierzy”.

Praca „Skończyło się we Wrocławiu” przedstawia symboliczne artefakty nagrobne, rozrzucone w układzie nawiązującym do przedmiotów odnajdywanych na terenie Parku Grabiszyńskiego. Gest ich przenoszenia przez mieszkańców w inne miejsca staje się tu metaforą ostatecznego domknięcia pewnego rozdziału w dziejach miasta oraz fizycznej dekonstrukcji jego dawnej tożsamości.

Technika: instalacja, obiekty z PCV i HIPS, 5 szt.

Wieloletnia obserwacja fotograficzna Parku Grabiszyńskiego pozwala na rejestrację zmian wynikających nie tylko z naturalnych cykli przyrody, lecz także z działań użytkowników i decydentów przestrzeni publicznej. Zgromadzone notacje stają się dokumentem różnorodnych obliczy parku: od sfery rozrywki, sportu i rekreacji, po obszary związane z pamięcią, kontemplacją i refleksją. 

Tytułowe „style umierania” – termin zaczerpnięty z badań antropotanatologicznych prof. Jacka Kolbuszewskiego – odnoszą się do kulturowych sposobów zachowania wobec śmierci. Fotografie dokumentują zarówno bezpośrednie postawy i działania wobec zjawiska odchodzenia, jak i materialne ślady, które po nich pozostają w przestrzeni parku.

Technika: fotografie czarno-białe i barwne, druk pigmentowy, 30 × 40 cm (×12) 

Zbiór obiektów wykonanych z papieru fotograficznego o formach inspirowanych geometrycznymi układami drzew. Naświetlanie „czujników” odbywa się wewnątrz kwater parku w cyklu 24-godzinnym. Ich lokalizacja oparta jest na ciągu metafor: kwatera – dom – pokój – ognisko domowe – światło. Ze względu na efemeryczny charakter nieutrwalonych obrazów, praca ma formę dokumentacji tych obiektów.

Technika: fotografia kolorowa, 20 × 30 cm (×20)

Prace dokumentują dziewięć wybranych lokalizacji na terenie parku Grabiszyńskiego, w których zachowały się przedwojenne kwatery cmentarne lub ich fragmenty. Fotografiom towarzyszy dokumentacja geolokalizacyjna oraz szkice analizujące struktury kwater w podziale na: punktowe, liniowe, narożnikowe, czworoboczne i kompleksowe. Sposób prezentacji zdjęć uwzględnia punkty widzenia od strony wschodniej i zachodniej, podkreślając geometryczny rygor badanego tematu.

Technika: fotografia czarno-biała, 13 × 18 cm (x56)

Fotografie przedstawiają dawnych i obecnych mieszkańców Śląska urodzonych w latach 30. i 40. XX wieku. Połowę portretowanych osób stanowią Polacy, drugą połowę – Niemcy. Prace nie zostały podpisane, co uniemożliwia prostą identyfikację narodowości czy pochodzenia modeli. Zastosowana estetyka fotografii codziennej koncentruje się na powtarzalności póz, świadomie operując wizualnym schematem. Zarówno dawni, jak i współcześni mieszkańcy regionu zostali uwiecznieni w podobnych pozycjach, siedząc bezpośrednio na ziemi w zbliżonym anturażu natury. Choć zdjęcia realizowano w różnych parkach na terenie Polski i Niemiec, tła nie zawierają informacji kulturowych. Symboliczna więź człowieka z ziemią staje się tu neutralnym punktem wyjścia dla rozważań o tożsamości kulturowej.

Technika: fotografia kolorowa, druk pigmentowy, 30 × 40 cm (×12) Szkice-infografiki, druk laserowy, monochromatyczny, 20 × 30 cm (×12)

Zestaw zdjęć „Upadki” (część cyklu „Notacje”) dokumentuje sytuację wrocławskiego parku Grabiszyńskiego po letniej nawałnicy w lipcu 2015 roku. Powalone burzą drzewa stały się przyczyną zamknięcia pobliskiego cmentarza Grabiszyńskiego na blisko miesiąc oraz wymusiły szeroko zakrojone prace porządkowe w samym parku. To z pozoru błahe wydarzenie, utrwalone na pejzażowych fotografiach, stało się bezpośrednią inspiracją dla późniejszej serii prac „Nieistniejący cmentarz”.

Technika: fotografie czarno-białe na podłożu barytowym, 40 × 50 cm (×9) 

Cykl składa się z 15 frotaży płyt nagrobnych odnalezionych na terenie parku Grabiszyńskiego. Groby zostały odsłonięte spod grubej warstwy darni i gęstego bluszczu przez służby miejskie, porządkujące teren po letniej nawałnicy. Jest to drugi cmentarz dziecięcy zlokalizowany w granicach parku. Pierwszy z nich, z zachowanymi mogiłami polskich i niemieckich dzieci z lat 30. i 40. XX wieku, znajduje się w centralnej części dawnej nekropolii. „Nieistniejący cmentarz” – jak nazywam to nowo odkryte miejsce – stał się tematem prac utrwalających metodą stykową informacje wyżłobione w kamieniu: dane personalne oraz daty narodzin i śmierci.

„Kompozycja światłoczuła” składa się z obrazów powstałych w wyniku interwencji podejmowanych na terenie parku Grabiszyńskiego. Papier fotograficzny, umieszczony na drzewach wyznaczających geometryczne zarysy dawnych kwater cmentarnych, ulega naświetlaniu od strony wschodniej i zachodniej. Kompozycja ta syntetyzuje trzy geometrie drzew oparte na planie koła, linii i prostokąta.

Technika mieszana, papier fotograficzny, 13x18 cm (×36) 

„Rekonstrukcje” to zestaw tradycyjnych fotografii analogowych, wykonanych na podłożu barytowym. Przedstawiają one rytmiczne układy drzew uchwycone przedwojennym aparatem średnioformatowym Zeiss Ikon. Zastosowana w nim optyka typu tryplet, charakteryzująca się miękkim rysunkiem oraz specyficznymi dystorsjami, nadaje zdjęciom unikalny wyraz. Poprzez wykorzystanie tzw. „umarłych mediów”, estetyka obrazów zbliża się do fotografii powstającej w pierwszej połowie XX wieku.

Cykl „Struktury” łączy technikę analogową z cyfrową, operując estetyką pseudosolaryzacji. Poprzez obróbkę graficzną rytmiczne układy drzew zostają wyizolowane z parkowego tła. Prace prezentowane są jako wydruki na folii, oprawione w antyramy na tle surowych płyt pilśniowych. 

Technika: fotografia czarno-biała, druk cyfrowy na folii 20x30 cm (×7)

Zbiór zdjęć przedstawiający elementy systemu orientacyjnego poniemieckiego cmentarza na terenie współpczesnego parku Grabiszyńeskiego, porzucone nagrobki usytuowane na terenie parku oraz małą tabliczkę wystającą z gruntu „Georg Zoyke. Grabische Breslau”. Notacje wykonane są na materiałach diapozytywowych średniego formatu. Mała skala wymaga skupienia i precyzji odbioru przy zachowaniu warstwy informacyjnej obrazu. 

Technika: fotografia kolorowa, diapozytyw 6x6 cm (×19) obiekty przestrzenne typu back light, 3 szt. 

Ingerencja ma charakter efemeryczny i roboczy. Zrealizowana jest dokamerowo. Przez miesiąc na geometrycznych układach drzew parku Grabiszyńeskiego eksponowane są listki papieru fotograficznego. W trakcie tego czasu na papierze fotograficznym rejestrowane są zjawiska świetlne i atmosferyczne.